माझा गावं माझे शेत...

वर्षभर मेहनत घेवून , माझ्या शेतातले हे सोनं...

चारही बाजूनी वेढलेले छोटेसे डोंगर अन कुशीत असलेलं माझं शेत...

नभाचा निरोप घेत निघालेला सुर्य ...

मागतो काहीतरी...

कोवळ्या फुलासमान,

मजसी जन्म तू दिला,

आयुष्यं म्हणजे काय,

यासी अर्थ तू दिला..

दिली मायेची गं उब,

दिली प्रेमाची गं मिठी,

मज हाक मारताना,

मध पाझरे तुझ्या ओठी

गोंजारत या देहाला

तू मज वाढविले,

अंगार छेलुन सोसुन,

मला फुलासम जपले..

रागावली कधी नाही

नाही केला राग माझा..

तुझ्याचं मांडीवर निजवताना,

सुखावला तुझा तान्हा..

जाता जाता अंत़काळी

तुला एकची गं मागणे

जन्मोजन्मी तुच आई

या बाळाचे सांगणे..

तु असावीस गाय..

जेव्हा पुनर्जन्म घेवून येईन,

घोटळेन गं तुझ्या पायात..

तुझे लडिवाळ वासरु होऊन..

-- सुर्यकिरण..

ऐ बाबा ऐक ना जरा..

नको रे बाबा मला,

तो चांदण्यांचा झुला,

तो निंबोणीच्या झाडामागचा,

चंद्रच आणून दे ना मला..

नको रे हा असला कापूस ओला,

तो काळा काळा ढंग हवाय रे मला,

कारंज्याचा फवारा काय सारखा सारखा,

तो पाऊस ओलाच आवडतोयं ना मला..

नको रे ती इंजिनाची आगगाडी,

हरणाच्याच गाडीत फिरव ना रे मला,

नको थाट झगमग दुनियेचा असला,

वेली-फुलांच्या देशात घेवून चल ना मला..

नको रे मला हे ब्रेड बटर नी जाम,

साखरेचीच पोळी दे ना रे मला,

रोजचं देतो फ्लाईंग किस ,

आज मात्र गालावर साखरपप्पी दे ना मला...

नको रे तो आयपॉड निजताना,

छानंस गाणंच ऐकव ना मला,

रोजचं निजते तुझ्यापासूनी दुर,

आज कुशीत घेवूनी कुरवाळ ना मला...

--- सुर्यकिरण ---