कोवळ्या फुलासमान,
मजसी जन्म तू दिला,
आयुष्यं म्हणजे काय,
यासी अर्थ तू दिला..
दिली मायेची गं उब,
दिली प्रेमाची गं मिठी,
मज हाक मारताना,
मध पाझरे तुझ्या ओठी
गोंजारत या देहाला
तू मज वाढविले,
अंगार छेलुन सोसुन,
मला फुलासम जपले..
रागावली कधी नाही
नाही केला राग माझा..
तुझ्याचं मांडीवर निजवताना,
सुखावला तुझा तान्हा..
जाता जाता अंत़काळी
तुला एकची गं मागणे
जन्मोजन्मी तुच आई
या बाळाचे सांगणे..
तु असावीस गाय..
जेव्हा पुनर्जन्म घेवून येईन,
घोटळेन गं तुझ्या पायात..
तुझे लडिवाळ वासरु होऊन..
-- सुर्यकिरण..

0 प्रतिसाद..:
Post a Comment