यत्नयज्ञ...

बरं होतं.. हो हो बरं होतं,

मी एकटाच होतो..

शब्दांच वारूळ नव्हतं,

भावनांचं वादळ नव्हतं..

होती फक्त ती एकाकी जाणिव..

अन कसलीतरी वेगळीच उणिव..


बरं होतं .. मी एकटाच होतो..

गर्द सावलीसारखं मी सुद्धा,

कडक उन्हात होरपळत होतो..

बेभान अश्या त्या फाजिल पावसात,

मर्यादा उराशी लपेटून स्तब्ध होतो..


बरं होतं .. मी एकटाच होतो..

लाल निखार्‍याला घट्ट बिलगून...

राख व्हायची वाट पाहत बसायचो,

अन कधीकधी शुभ्र कापर्‍या देहाला,

ज्वालेशी संगत करून मुक्त व्हायचो..


बरं होतं मी एकटाच होतो..

चांदण्यारातीचं एकच ते स्वप्न,

अन पहाटेची ती अविट गोडी..

एवढ्याच काय त्या सवयी..

माझ्या झोपेनं पाळल्या होत्या..

अरेच्या !..खरतर अश्या कित्येक राती,

माझ्या बिछाण्यावर येऊन बाटल्या होत्या..


पण आज किनार्‍यावर आलो,

उभा राहीलो, साद घातली,

लाटांची सलगी पाहीली अन

अचानक आलेल्या वादळानं,

माझ्याच जिवनाची किनार,

अक्षरशः विद्रूपताना पाहीली..


खरं सांगायचं तर ..

आज माझ्याच तळपायात,

माझ्याच विषाचा काटा रुतला,

अन एकला जीव सावरण्या,

यत्न यज्ञांचा होम हवनही..

अखेरीस असफल ठरला..

...असफल ठरला..


-- सूर्यकिरण..

उध्वस्त...

दु:ख विसरण्या आता,

तू मला टाळत गेलीस,
विरहाच्या अघोरी सलांना,
उराशी कवटाळत गेलीस..

चांदण्यांच्या गाव वसताना,
तू वेस लांबवत गेलीस...
रंगता डाव पटावरी,
तू पटले उधळत गेलीस...

मैफिलीचे कळता पडघम,
चाळ पायी तुडवत गेलीस,
दोन फुले मुठीत धरूनी,
माळ सारी विस्कटत गेलीस..
अडवण्यास माझ्या तू,
खोटेपणा ठरवून गेलीस,
हट्टी स्वभावास तुझ्या,
तू का आज गिरवून गेलीस?

उध्वस्त आता दुवे अंतरी,
भविष्य माझे लिहून गेलीस,
तळहाती ठेवूनी हात असा,
हस्तरेषा हळूवार खोडून गेलीस...
हस्तरेषा हळूवार खोडून गेलीस...

- सूर्यकिरण..

राख..

तांबडी वलये दवडत,
आज सांजवेळ झाली,
अडवू कसे अश्रूस आता,
शिंपल्यास आता ओल आली..
अंधार दाटला पार आता,
देऊळी दिवेलागण झाली,
वासराले उरात घेऊनी गाय,
गोंजारत गोठ्यात आली..
चांदण्याचा रंगला सोहळा,
अंगणी रातराणी बहरली,
गंध फुलांचा कितीक हळवा,
वेचण्या झूळूक हळूवार आली..
साधता देह थरथर अशी,
उब मजसी परकी जाहली,
कुस बदलता हळूवार सखे,
स्वप्नेही सारी मोडीत निघाली..

पहाटसुखाची आशा वेडी,
तावदानी हसत उभी राहीली..
मात्र हा क्षण साधया सखे,
फक्त ! अन फक्त !
राख माझी मी उधळू पाहीली...

-- सुर्यकिरण...

विलीन...

तू उमलत राहीलास काट्यात,

अन मी दरवळात मोहीत राहीले..
मला विसरून "ती"च्या केसातल्या,
कळीस का मी माझ्या तळहाती पाहीले..

शब्दांचे मुके भाव घेतल्या ओळींनी,
उगाच मी आयुष्य माझे रंगवत राहीले,
तुझ्या हाती शोभला रुमाल "ती" चा,
अन मी मात्र ओल्या आसवांचे थेंब..
माझ्या पदरास कवटाळताना पाहीले..

ओठांच्या पाकळ्यात साचलेल्या शर्करेस,
तुझा स्पर्शविना धजावणारे वेडेसे कंप,
आज "ती"च्या गुलाबी स्मितहास्यात पाहीले..
अन माझ्यात असलेल्या शृंगारतेस आज,
उगाच मी का विटाळताना पाहीले......

तुझा किनारा तुला लाभता..
अतृप्त सागरास फक्त आभार दिले,
पाहता "ती" ला तुझ्या किनारी,
क्षितीजाच्या तांबड्या वलयांमधे..
हळूवार स्वतःला विलीन होताना पाहीले...

-- सूर्यकिरण..

पानगळ..

मिटता डोळे अलगद,

छळती स्वप्ने हजार,

आठवणींच्या गर्दीत मांडला,

अश्रूंचा हा काळाबाजार...



विरहाची लाट अघोरी,

उध्वस्त करी किनार,

एकांताचे हे सल दुखरे,

शोधती शब्दांचे आधार..



भावनांची विस्कटे रांगोळी,

बरसूनी यातना वारंवार,

शोधण्या वाट क्षितिजाची,

आडवा आला हो अंधार..



उरले फक्त श्वास अंतरी,

जाहला देह आत्म्यास भार,

मृत्यूही शीणला असेल आता,

भोगूनी प्रतिक्षेतला हा थरार..



प्राण जाता, उरी आता

समाधीस शोभेल तो पार,

भेटण्यास येशील जेव्हा,

असेल त्यावरी सजलेला,

पर्ण केशरी वर्णाचा हार...



--- सूर्यकिरण..