एक आठवण -- वेगळीच जराशी...

खूप कंटाळा आलाय,
रोजच्या अश्या जगण्याचा,
नाही उरला छंद कुठला,
आला ऋतू आंनदाने मोहरण्याचा

चल ना रे जाऊया आपण
कुठेतरी दुर दुर निंवात
जिथे असेल एखादी संध्या
अन सुखे सारी अनंत

नको गं, आज नको
मला नाही गं जमायचं,
माझ्या रोजनिशीतलं एखादं
पानं उगाच नाही का वाया जायचं...


तू असा रे कसा वागतोस,
मला मुळीच कळत नाही
विरहात जीव घेतोस माझा,
अन म्हणतो मी अजिबात छळत नाही...

जाऊदेत सोड, मी जाते त्याच्याबरोबर
तुला कायमच कायमच सोडून
मग बसशील रडतं कुढत
मला क्षणा क्षणाला आठवून.

अगं थांब, चाललीयेसचं ना
मग मी सांगतो तिथेच जा
माझ्या स्वप्नातलं ठिकाण
त्याच्या सोबत अवश्य पहा..

उंच असेल एक टेकडी
वाट घाटाची तिला वाकडी
उंच पठारी असेल बसायला,
तीच लाकडाची एक बाकडी..

बसशील तिथे तू जेव्हा,
तो तुझ्या खूप नजिक असेल,
अन समोरून तुला वाहनांची
एका ओळीतली सुरेख आरास दिसेल..

हवाही खेळती असेल,
तुमच्या दोघात,
अन मग आनंद संचारेल,
तुमच्या देहात...

एकत्र येतील कदाचित ती नाती,
विण तुटण्याच्या वाटेवर भरकटलेली,
तुझ्या सहवासासाठी कदाचित त्याचीही
श्वासश्रूंखला अडखळलेली...

मग आवडत्या ठिकाणी जाऊन आल्यावर... तीच्या मनातून काहीतरी...

किती रे प्रेम करतोस माझ्यावर,
मला अजूनही उमगलेच नाही,
तुझ्यासारखं सारं गमवूनही,
हसायला मात्र जमलेच नाही... 

खूप सुंदर होती रे ती संध्याकाळ,
माझ्या आयुष्यात कधी न आलेली,
त्याची अर्धांगिणी असूनही,
आसवांची गर्दी तुझ्यासाठी जमवलेली...

आजही तुझी आठवण येते,
पण तू कुठेच दिसत नाही,
मात्र त्या भेटीच्या क्षणाला आठवून,
हुंदका काढून रडण्यास मी विसरत नाही...

--सुर्यकिरण...